Toen was geluk nog heel gewoon

We zitten in de auto. Onderweg naar mijn neef en “aanhangnicht”, hun oudste zoon is jarig. Het is warmer dan de voorspelling en de lucht vanmorgen deed vermoeden. Mijn spijkerbroek is daarom wat aan de warme kant voor de gelegenheid. We hebben geluk, want er is nog plek in de schaduw.

Aanhangnicht klinkt oneerbiediger dan ik het bedoel. Ze hoort er juist helemaal bij. Ik ben fan van aanhangnicht, en eigenlijk is dat verwonderlijk, want zij heeft mijn neef van me afgepikt. Vroeger was namelijk het plan dat neef en ik zouden gaan trouwen. Maar goed, we waren 7 en 9, ik gluurde tijdens het vakkenvullen van de suiker en thee naar de jongen van de chips, neef liep toen-nog-geen-aanhangnicht tegen het lijf, en de kaarten lagen anders. Kan gebeuren: het had waarschijnlijk toch niet gemogen van de koningin.

Geluk blijkt heel gewoon

Daar aangekomen plakt kat-uit-de-boom-kijk dochter aan papa’s been, zoonlief stort zich op een stuk taart en als hij dat binnen twee (!) minuten verorberd heeft, speurt hij om zich heen op zoek naar een speelmaatje. Hij spot D., het zoontje van mijn andere neef. Ze schelen maar 2 maanden, kennen elkaar eigenlijk niet. Binnen 5 minuten zijn het matties. Ze spelen met elkaar alsof het nooit anders is geweest, hoe hebben ze ooit zonder elkaar gekund? In het moment, op en top gelukkig, want wat heb je meer nodig dan een grote speeltuin, een bal, zon en een nieuwe vriend? Geluk blijkt op die leeftijd heel gewoon.

Was het maar zo makkelijk

Ik betrap mezelf op de gedachte; kon het altijd maar zo makkelijk zijn. Maar maken we het niet zelf moeilijker dan het eigenlijk zou moeten zijn? We zijn altijd maar op zoek naar meer. Meer geld, meer spullen, meer status, luxe vakantie, schoner huis, meer vrienden, meer likes, mooiere “buitenkant”. Ik doe er net zo hard aan mee. Onwillekeurig wil je er bij horen, meedoen, meekomen. De bekende rat-race. Zou het de leeftijd zijn? Zijn we het verleerd?

Ik doe niet meer mee

Steeds vaker denk ik: nee. Ik doe het niet meer: ik doe er niet meer aan mee. Laat ik gewoon tevreden zijn met mijn gewone huis, een prima auto, een leuk salaris, met 22 graden in plaats van 28 graden Celsius. Met die bal, die speeltuin en mijn nieuwe best friend. En heel veel tijd over om daarvan te genieten. Hoe makkelijk kan het zijn?

Wat zijn jouw bal, speeltuin en best friend? Waar ben jij tevreden mee?

Vriendinnen die spelen op de brug

Wil je ook leren genieten van wat je hebt?

Klik hier voor de mogelijkheden.

Eén gedachte over “Toen was geluk nog heel gewoon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *