Puerto d’Alcudia, Mallorca; nergens zo thuis

Puerto d' Alcudia Strand

Het is 1985. Ik ben met mijn moeder, zusje en oom op vakantie in Puerto d’Alcudia (Mallorca). Iedere dag gaan we naar het strand. Het voelt als thuis.

Op ons gelukkigst

Mijn zusje en ik zijn op ons gelukkigst met een emmertje, een schepje, heel veel schelpen en het maken van zandkastelen die door de vloed nog geen 6 uur later alweer zijn weggespoeld.

Sinaasappelijs en ufo’s

We eten sinaasappelijs en ijs uit en vliegende schotel. Mijn moeder en mijn oom drinken sangria uit grote karaffen en verorberen kilo’s mosselen (speciaal recept) van Jorge. Mijn zusje is binnen een poep en een scheet roetbruin, ik ben kleine Hiawatha. Van de animatie krijgen we Hawaï kransen en rokjes en en dansen we tot laat op de avond. Het is vakantie, dan bestaat er geen bedtijd.

Sangria en kilo’s mosselen

Het is nu 32 jaar later. Voor de zesde of zevende keer ben ik terug in Puerto d’Alcudia, een echtgenoot en twee prachtige kids rijker. Zij eten smurfenijs, man en ik verorberen kilo’s mosselen en karaffen vol met sangria. De kinderen zijn niet uit het zwembad weg te slaan, urenlang zijn ze met schepjes, emmertjes en luchtbedden in de weer. Zoon heeft de olijfbruine huid van zijn vader geërfd, dochter neigt iets meer naar die van mama. ‘S Avonds kijken ze met grote ogen en open mond naar de show van Bufo en Cathy. So enjoy your life and say Viva. Al heet het hotel sinds dit jaar Zafiro.

Ik voel me thuis

Ik heb al redelijk wat plekken op de wereld gezien. Er kan nog zeker meer bij. Ik voel me op de meeste plekken snel thuis. Maar er is geen plek waar ik zo gelukkig ben als in Puerto d’Alcudia.

#cominghome

Wil je ook weer thuiskomen? Lees hier hoe we dat samen voor elkaar kunnen krijgen.

Puerto d' Alcudia Strand