Het mag er zijn: jij mag er zijn.

back to school

Zondagmiddag 20 augustus. Het is eindelijk gestopt met regenen, en we besluiten om nog een ijsje te halen. Omdat het de laatste dag van vakantie is, omdat het kan. Ik kijk naar mijn meiske van bijna 6, die ook haar vriendinnetje in de bakfiets heeft geladen. Ze genieten met volle teugen van hun ijsje, grenzeloos, alsof ze zich niet bewust zijn van de eindigheid der dingen. Ik zit daar maar, emotioneel incontinent te wezen. En dat is goed. 

Vroeger was alles blijer

Van het idee dat de zomervakantie is afgelopen, en dat ze morgen voor het eerst naar groep drie gaat, krijg ik het best een beetje benauwd. Op dat soort momenten kan het me overvallen, de blues, een weemoedig gevoel, af en toe zelfs een traan. Ik ben dol op de herfst, de winter, de overgang van de seizoenen, de start van een nieuwe periode, op het ontdekken van nieuwe dingen. Toch, als het moment dan daar is, krijg ik pijn in mijn buik van de gedachte dat dat ene mooie voorbij moet gaan om plaats te maken voor het ander. Een soort “vroeger was alles blijer” gevoel.

Ik ging op slot

Lang heb ik last gehad van het zogenaamde oester-effect: werd ik overvallen door de veranderingsblues, dan ging ik op slot. Mijn pokerface-modus ging aan, en al werd het me op de vrouw af gevraagd, ik liet vooral niet zien hoe ik me echt voelde. Het blues gevoel liet ik vooral niet toe; dingen veranderen nou eenmaal, mensen en situaties komen en gaan, het heeft geen zin daar over te sippen, dus deed ik dat ook niet. Het mocht er niet zijn, dat gevoel.

De dijk is gebroken!

Dat veranderde langzaam toen ik kinderen kreeg. De geboorte van mijn kinderen nam een stortvloed aan potentieel weemoedige ervaringen met zich mee: stoppen met borstvoeding, het wegdoen van babyspullen, afscheid nemen van de kinderopvang, slapen in een groter bed… Mijn onderbuik zwabberde er van heen en weer. In het begin nog ingehouden en ongecontroleerd, als een dijk waar een paar zwakke plekken in zitten, en waar het water met ferme kracht doorheen spuit op de plekken waar hij al is doorgebroken.

Dan, op een moment waarop je het niet verwacht, brokkelen de dijken in zijn geheel af. En ontstaat er, een soort rustige eb en vloed. Een getij, water dat heen en weer wast in golven, maar waarvan je weet dat het je niet meer zal overrompelen en doet denken dat je gaat verdrinken. Emoties, die, als je er eenmaal voor kiest ze toe te laten, verdrietig en prachtig tegelijk kunnen zijn.

Het mag er zijn: jij mag er zijn!

Ik heb mezelf aan moeten leren weemoedige en verdrietige, nare of boze gevoelens, er ook mogen zijn. Dat nare en blije emoties naast elkaar mogen bestaan, en dat dat klopt. Dat het goed is om dat naar buiten te laten, om het te laten zien; het geeft namelijk betekenis aan de dingen die gebeuren. Dat het niet betekent dat als je ergens verdrietig om bent, je het niet daarnaast ook mooi kan vinden wat er aankomt. Het leert mijn kinderen, maar ook mij, dat het oké is om (nieuwe) dingen spannend of lastig te vinden, maar dat dat gevoel ook weer over gaat. Het mag er zijn. Jij mag er zijn, met al die gevoelens, blij en verdrietig. Je hoeft het niet meer te verstoppen.

Het raam mag open.

back to school

 

 

 

Bron afbeelding: Pixabay.com

 

 

 

 

Regen; maak van een prutdag een prutsdag

genieten van de regen

Een prutdag. Je hoeft vandaag alleen maar naar buiten te kijken en je snapt precies wat ik bedoel. Het regent pijpenstelen; je zou er somber van worden. Regen, regen, regen. Ik ken niemand die er echt blij van wordt. Ja, de boeren misschien. Toch valt ook van een dag als vandaag wat leuks te maken. 

Het regent, het regent

Afgelopen week las ik ergens: “Als het regent op Sint Margriet, zie je de zon zes weken niet.” Dat zou betekenen dat die langverwachte hittegolf zich pas aandient op 1 september,  als de meeste kinderen al weer naar school gaan. Niet echt een voorspelling waar je blij van wordt als je nog midden in de zomervakantie zit.

Eindeloze zomer ; wanneer stopt de regen?

Vroeger, toen was het elke dag warm. Het regende nooit, en de vakantie duurde eindeloos. Zo herinner ik me dat althans. In mijn collectie jeugdherinneringen komen geen dagenlange plensbuien voor. Ook geen baaldagen omdat het weer regende, trouwens. Dat heb ik dus of verdrongen, of het betekent dat mijn moeder of ikzelf een manier heb gevonden om ook van de dagen dat het regende leuke dagen te maken. Dat is dus iets wat ik tegenwoordig ook doe. Ik kijk naar buiten en denk; oh heerlijk, een prutsdag!

Prutsdagen: lekker cocoonen!

Prutsdagen zijn ideaal voor al die leuke cocoon-activiteiten. Regent het buiten en ben je op zoek naar een leuke activiteit? Het hoeft allemaal niet zo groots en meeslepend. Hieronder vind je wat leuke tips. Deel gerust jouw prutsdag top-activiteit in de reacties, vind ik leuk!

 

genieten van de regen

 

Tent bouwen van de eettafel

Zelf Unicorn popcorn maken en een thuisbios organiseren

Fotoboeken inplakken

Lego bouwsels uit elkaar halen en overnieuw maken

Cakejes of koekjes bakken

Regenjas aan, laarzen aan, en naar buiten! Er komen de interessantste beestjes te voorschijn als het regent, verzamelen maar!

T-shirt verven

Kan je wel wat hulp gebruiken bij het omdenken van een prutdag? Klik hier.

 

 

Ben jij die kikker in een pan met kokend water?

Kikker groen Studio Claver

Heb jij dat ook wel eens? Dat je al een tijdje last hebt van een unheimisch gevoel. Je bent onrustig, voelt dat er iets niet klopt, maar wat precies, daar kan je niet de vinger op leggen? Ben jij die kikker in de pan?

Het licht gaat aan!

En dan ineens gaat het licht aan. Ja natuurlijk, wat stom, dat je dat niet eerder hebt begrepen, wat stom, het ligt immers zo voor de hand. Veel te lang heb je aangemodderd, veel te veel ochtenden ben je ongelukkig opgestaan, wat ontzettend zonde van je tijd. Je vindt jezelf een ontzettende trut, dat je dat niet eerder hebt gezien. Het had niet zo uit de hand hoeven lopen. Maar het is wel uit de hand gelopen, en nu weet je niet meer hoe je er uit komt.

Lees ook: Toen was geluk heel gewoon

De kikker in de pan

Ken je de metafoor van de kikker in een pan met kokend water? Het is een veelgebruikt verhaal in management- en trainingsland om medewerkers zich bewust te laten worden van kleine veranderingen in de organisatie, die uiteindelijk een negatief effect op hen kunnen hebben. Het verhaal gaat zo:

Tot het te laat is

Kun je een kikker koken? Dat hangt er vanaf hoe je het aanpakt. Gooi je een kikker in een pan met kokend water, dan zal hij er meteen weer uitspringen. Stop je een kikker in een pan met lauwwarm water, dan zal de kikker dat aangenaam vinden. Terwijl je het water aan de kook brengt, blijft de kikker in het water zitten, want deze wenst geleidelijk aan de hogere temperatuur. Tot het te laat is. Voor de kikker dan.

Ben jij een kikker?

Lijk jij op de kikker? Bevind je je in een situatie die niet goed voor je is, maar stap je er niet uit, omdat je het nu eenmaal zo gewend bent? Heb je helemaal niet in de gaten dat je situatie zo aan het veranderen is dat het niet langer goed voor je is? Soms sluipen veranderingen er in, zonder dat je er erg in hebt. Vaak is dat niet zo erg. Niet iedere verandering is immers slecht, integendeel. Maar doorrijden in een rijdende trein omdat je nou eenmaal bent ingestapt, dat is geen goed idee. Je eindbestemming kan veranderen. De trein is een andere route gaan rijden. Het traject is omgezet van een intercity naar een stoptreintje. Zonder WC. Je hebt het alleen niet opgemerkt.

Haal die balk uit je oog

Jij zit in die trein. De situatie waar je je in bevindt is een blinde vlek geworden. Het ligt net in je dode hoek. Haal die balk uit je oog. Stap uit de trein en ga weer  on track naar de goede bestemming. Vind je dat lastig? Laat mij je helpen. Ik ben jouw dodehoekspiegel en poets die blinde vlek weg. En hup, ik trek je zo aan je glibberige poten die pan uit. Volgens mij zijn we er namelijk wel uit dat je daar niet in moet blijven zitten.

Spring uit de pan

Kikker groen Studio Claver

Psst.

Zal ik je stiekem nog wat grappigs vertellen? Die managementgoeroes, die doen hun huiswerk niet zo goed. Een type als Freek Vonk kan je namelijk zo vertellen dat wanneer een kikker in een pan met kokend water springt, hij vrijwel meteen sterft aan verbrandingswonden. En een pan met koud water? Daar springt hij zo weer uit. Maar ja, dat is niet zo’n leuk verhaal op een training natuurlijk. 😉