Razende Roeland op jacht naar Sinterklaascadeautjes

Vandaag op de to-do lijst; de laatste Sinterklaascadeautjes scoren. Een heet hangijzer vind ik dat ieder jaar weer. Want niets is erger dan wanneer je met volle overtuiging een cadeautje voor iemand hebt uitgezocht, op zijn of haar gezicht bij het uitpakken een soort van teleurstelling te bespeuren omdat het net niet was wat ze hadden verwacht of graag hadden gewild. Dat jij dan net het ‘Oh, goh, leuk, bedankt” cadeautje hebt meegenomen.

Natuurlijk zijn er ergere dingen.

Ik haal ook regelmatig alle kindertjes in Afrika erbij (“Je mag blij zijn dat je een cadeautje krijgt, de kindertjes in Afrika….”), als ik een ontevreden blik op de gezichtjes van mijn kinderen denk te zien. Ja hallo, ze mogen blij zijn dat ze wat krijgen toch? Het is niet zo dat ze tekort komen: iedereen die bij ons thuis komt en de uitpuilende speelgoedkisten ziet kan dat beamen.

sinterklaascadeautjes Studio Claver Claudia Verhey

Laatst dacht ik, hoe komt het dat ik soms zo allergisch reageer op dat ‘ondankbare’ gedrag?

Is dat, omdat het eigenlijk helemaal geen ondankbaar gedrag is, maar dat ik dat label er aan geef? Is dat, omdat ik me helemaal niet kan voorstellen dat je niet euforisch bent bij het krijgen van een bepaald cadeautje?

Als ik eerlijk ben, kan ik me daar namelijk alles bij voorstellen.

Niet meteen allemaal stoppen met cadeautjes geven ;), maar soms krijg je wel eens iets waarvan je denk, ja, leuk, maar wat moet ik er mee? Dat kunnen zelfs dingen zijn waar je zelf om hebt gevraagd. Ik zal het uitleggen.

 

Een paar jaar geleden was mijn man een paar weken voor mijn verjaardag aan het hengelen of ik ook een verlanglijstje had. Ja hoor, dat had ik wel. Ik ben een enorme liefhebber van koken, en als gevolg daarvan is mijn kookboeken verzameling ook wat uit de hand gelopen. Het nieuwe kookboek van Ottolenghi​ zou vlak voor mijn verjaardag uitkomen, en ik ben een absolute fan van die man, dus een cadeau verzinnen was niet zo moeilijk.

Manlief ‘verraste’ mij dus,

op de ochtend van mijn verjaardag met een kraaknieuw exemplaar van de nieuwe Ottolenghi. Prachtig! Maar hoe mooi het boek ook was, ik merkte dat ik niet superblij was. Hoe kon dat nou? Het kookboek oversteeg namelijk alle verwachtingen.

Maar een kookboek, daar wil je mee aan de slag.

Lekker de keuken in en experimenteren met die nieuwe gerechten. Ik had het echter zo druk, dat ik daar helemaal geen tijd voor had op dat moment. En wat heb je aan een kookboek als je het niet kan gebruiken? Wat ik eigenlijk had willen krijgen, was tijd. Tijd om te koken, tijd om te ontspannen.

Nu vinden jullie mij natuurlijk een ondankbaar kreng.

Dat mag, so be it. De reden dat ik jullie dit verhaal vertel is echter omdat ik wil laten zien dat je nog zo veel spullen kunt kopen (of krijgen), maar als je het je niet lukt om er tijd voor vrij te maken om ze te gebruiken, dan blijven je verlangens onbeantwoord. En dat gaat zich hoe dan ook, tegen je keren.

 

Als jij deze week de winkels induikt voor de laatste loodjes aan Sinterklaascadeautjes, vraag je dan eens af: wil ik spullen weggeven, of geef je mensen tijd om leuke dingen te doen?

Wil jij ook eindelijk tijd maken voor jezelf?

Boek dan een gratis sessie bij mij en ik geef je twee persoonlijke tips die meteen helpen.

 

Download hier je Gratis E-book!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *