Wacht schat, echt, het is niet wat je denkt!

welke bullshit aannames doe jij?

Als de thermometer buiten bijna de 30 graden aantikt, en ik als een malloot naar mijn slippers aan het graven ben in de kast, bedenk ik me altijd net iets te laat; darn, ik had even langs de pedicure gemoeten.  Ja, ik weet het, de pedicure. Ik vond dat vroeger altijd zo’n ouwe-tuttebollen-ding, voor vrouwen met diabetes, grote zwerende likdoorns en meer van dat soort ellende. Maar het moest, echt, ik kon het niet langer meer uitstellen.

Een laatste, ultieme poging

Mijn voeten bevonden zich namelijk al jaren in de categorie “rampzalig, niks meer aan te doen”, en ik wilde nog een laatste, ultieme poging doen om dat te veranderen. Vooruit dus met de geit. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik er met een groots  en meeslepend inzicht vandaan zou komen.

Slippers? Een no-go

Ik tobde namelijk al jaren met een heftige kalknagel. Jaren, wat zeg ik? Sinds ik net in de puberteit was zo’n beetje. Wat ik ook smeerde, druppelde, slikte zelfs; niets hielp. Ik schaamde me dood voor dat ding. Was het 30 graden plus buiten? Ik droeg dichte schoenen. Op vakantie en naar het zwembad? Ik hield mijn voeten zoveel mogelijk onder water.

Mijn eigen schuld

Een studievriendin riep eens: mensen met ingegroeide teennagels en kalknagels zouden een sandalenverbod moeten krijgen! Ze wist niks van mijn idiote teennagel af en ze zou het daarna ook nooit meer horen. En omdat niks hielp, gaf ik haar groot gelijk; het was vast mijn eigen schuld, dus die dichte schoenen? I was the only one to blame.

Maar goed. Terug in het heden. Er kwam mooi weer aan, dus zette ik me over mijn schaamte heen en maakte ik toch maar weer een afspraak bij de pedicure. Wie weet viel er iets een beetje op te lappen.

Onwijs leuke dame, die pedicure. Na wat koetjes en kalfjes ben ik zelfs enigszins relaxed. Na mijn verh:aal te hebben aangehoord, zegt ze ;”Ik heb goed nieuws en slecht nieuws voor je. Wat wil je eerst?”

Ik hou er van wanneer een pedicure dat soort taal gebruikt. 😉

“Doe eerst maar het slechte nieuws”, zei ik. Dit gaat nooit meer over, zegt ze, behalve als je je er aan laat opereren, en zelfs dan heb je geen slagingsgarantie.

Mmm. Das goed balen. Ik dacht al zoiets, op basis van de hardnekkigheid.

“Wat is het goede nieuws?”vroeg ik.

“Nou,” zegt ze, “Het goede nieuws is dat het geen kalknagel is, maar een ramshoorn nagel. Dat is niet besmettelijk, kan je cosmetisch aardig oplappen, en betekent ook dat je er niks aan kon doen dat het steeds maar niet opknapte. Je bent dus niet lui geweest, en hebt alles wat je er aan hebt geprobeerd te doen goed gedaan. Maar je kon niet weten dat je niet het goede  probleem aan het tackelen was.”

Wow. Wat heb ik me slordig gevoeld, lui; vies.

Wat schaamde ik me voor mijn lelijke nagels en vond  ik mezelf laks dat ik niet volhield. Wat heb ik lang gedacht dat er niks aan te doen was. Ik heb het al die tijd verkeerd gezien, en me dus onterecht klote gevoeld, omdat ik het met niemand had gedeeld. Ik dacht dat er toch niks aan te doen was, dat dit er nou eenmaal bij hoorde, dat ik gewoon even moest volhouden en dat er niet meer in zat.

Ik ging met lood in mijn schoenen de salon binnen en kwam er met voeten als veertjes weer uit.

Wat zonde dat ik niet eerder advies heb gevraagd.

Het had me zoveel onzekerheid en schaamte bespaard.

Ik zag meteen de vergelijking met andere dingen. Hoe lang houden we onszelf in de modus van; nog even volhouden, het hoort er nou eenmaal bij, er is vast niks aan te doen, ik durf het niet met anderen te delen, ik moet het zelf toch kunnen?  Hoe lang baseren we wat we doen en laten niet op de verkeerde aannames, en verspillen we daarmee kostbare tijd? Voelen we ons langer klote dan nodig is?

Dus wil ik jou vragen: door welke bullshit laat jij je blik vertroebelen?

Welke aannames doe jij, die misschien wel helemaal niet kloppen? Misschien richt je je leven wel in op een bepaalde manier, omdat je denkt dat het toch niet anders kan.

Ik gun jou net als ik dat gevoel van vrijheid om gewoon slippers te dragen.

Iedere dag,  als je dat wilt. Om lekker met je blote voeten in het gras te rennen, of met je pootjes op de rand van het zwembad te zitten. Voetenselfies te maken. Whatever.

Maar die bullshit met dichte schoenen in de zomer, dat gaan we dus niet meer doen.

Welke aannames doe jij en moeten nodig worden getoetst? Wil je me dat laten weten?

Liefs en geniet van je dag,

Claudia