De Geluksmarathon, dag 38 – Deel je kennis, ik deel hem met jou!

Heb jij het gevoel dat je leven jou maar overkomt, zonder dat je daar zelf invloed op hebt?

Voel je je onrustig, uitgeblust, verdrietig, gefrustreerd, en heb je een kort lontje?

Liggen je dromen van vroeger in de ijskast, te wachten op later, als het weer beter is, je meer geld hebt, meer tijd of de kinderen groot zijn?

Lukt het je met geen mogelijkheid om tijd voor jezelf te creëren, omdat je de waan van de dag en alles en iedereen voor laat gaan?

Ben jij de sluitpost op je eigen ‘geluks’begroting?

Flachovatereza / Pixabay

Is het antwoord op 1 of op al deze vragen ja?

Hoe zou jij het vinden om voor eens en voor altijd af te rekenen met dat gevoel?

Hoe zou het voor je zijn als je eindelijk je droom zo concreet ging uitwerken, dat je voelt dat het dit keer wel gaat lukken?

Dat je binnen twee weken het verschil merkt?

Omdat je je minder onrustig, gestresst, gefrustreerd en ontevreden voelt?

Wil jij dat ook?

Schrijf je droom

Mijn spiksplinternieuwe programma “Schrijf je droom!” gaat jou helpen je droom te verwezenlijken. Je pakt je droom weer van de plank, blaast het stof er af. Die droom gaat uitkomen, let maar op. Het enige wat je nodig hebt is een fijne pen en mooi papier.

In het programma “Schrijf je droom” ga je stap voor stap jouw route naar je droomleven beschrijven. Ik ben jouw persoonlijke projectmanager, schrijftrainer en motivatiecoach in 1. Alles wat ik weet, mag je bij me komen halen. Echt alles. En als schrijvende psycholoog met jarenlange ervaring als (project)manager en moeder van twee kinderen, kan ik je zonder bescheidenheid zeggen dat dat ‘alles’ behoorlijk veel is.

Dat mag je allemaal bij me komen halen, als je meedoet aan het programma.

Nu denk je: “Ik heb daar helemaal geen tijd voor.”

Dat heb je wel, want de opdrachten mag je op je eigen moment, in je eigen tempo doen.

Je denkt ook: “Hallo, Delft is veel te ver weg.”

Daarvoor is Skype, FaceTime, Whatsapp video, de telefoon en oh ja, de auto uitgevonden voor als je echt een schop onder je kont nodig hebt. Die kom ik dan namelijk gewoon brengen.

“Dat kan ik vast niet betalen, is dat niet veel te duur?” 

Wat denk je dat het kost als je burn-out raakt? Ziek wordt van de stress, van de frustratie die in je lijf gaat zitten? Dat kost, kan ik je zeggen, veel en veel meer. En niet alleen in harde pegels. Bovendien, als je dat wilt mag je in termijnen betalen.

“Schrijven, dat heb ik toch al op school geleerd?”

Dat klopt als een bus (normaal gesproken dan). Ik ga jou daarom niet leren hoe je moet schrijven, maar waarom en waarover je moet schrijven.

“Hoe gaat schrijven mij dan helpen?”

Je mag het eerlijk weten, ik heb een schurft hekel aan mood-boards. Ik heb daar helemaal niks mee. Zal wel jaloezie zijn: ik ben niet handig met plaatjes en knutselen.

 

Als ik het kan, kan jij het ook

 

Waar ik wel handig mee ben, is woorden. Zinnen. Het tussen de regels doorlezen. Jou de woorden geven die je nodig hebt om je plan te realiseren. Richting geven aan dingen met schrijven. Ik weet daarom zeker dat schrijven jou gaat helpen bij het waarmaken van je droom. Bij het maken van een plan, waar je je aan houdt. Ik zeg dat niet zomaar; ik zeg dat omdat het voor mij ook zo heeft gewerkt. En als ik het kan, kan jij het ook.

 

Vanaf vrijdag 13 oktober (nee, dat is geen ongeluksdag, dat is vanaf nu juist je geluksdag) kan je je aanmelden voor mijn nieuwe programma. Je kunt kiezen uit het kickstart-pakket, het online programma of het 1- op -1 VIP programma. Net wat jij nodig hebt. Net wat jij prettig vind.

En net waar jij van droomt.

 

Ga jij het aan?

Ben jij een echte waaghals? Weet je nu al dat je aan mijn programma wilt meedoen? Als je durft, kun je je nu al HIER inschrijven voor mijn nieuwe programma. Je krijgt dan maar liefst 25% korting op de variant van jou keuze.

Vijfentwintig procent! Maar alleen als je voor donderdagavond  12 oktober 2017, 23.59u op deze knop drukt. Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op!

 

Klik HIER om je in te schrijven.

Schrijf je met me mee?

 

 

 

 

 

De Geluksmarathon, dag 37: Verander je kijk op dingen

De woensdag is voor veel mensen een vrije dag. Dat is lekker handig, want de kinderen zijn dan meestal vrij uit school (tenzij jullie school een continurooster heeft). De woensdagmiddag is dan een fijne middag om wat leuks met de kinderen te ondernemen. 

Ik merk dat we hier thuis toch wel regelmatig vervallen in de usual suspects. Een mens is toch vaak een gewoontedier, en blijft datgene doen wat goed bevalt. Ingesleten patronen zijn daarbij heel moeilijk te veranderen. Als de noodzaak er niet is om wat te veranderen, waarom zou je dan ook?

Schuren en soulsearching

Steeds meer zie ik mensen om me heen die toch last hebben van die sleur. Ze zijn er aan gewend geraakt dat hun leven op een bepaalde manier verloopt. Het is niet dat ze er heel depressief van worden, maar helemaal gelukkig zijn ze er ook niet mee. Het voelt onrustig. Een schurend gevoel is het, het kraakt een beetje. Ergens weten ze wel dat er iets moet veranderen, maar toch ondernemen ze er geen actie op. Omdat ze niet weten wat het nou precies is dat zo schuurt.

Om daar achter te komen, moet je wat soulsearching doen. En af en toe eens een andere bril opzetten. Dat is precies wat we vandaag gaan doen.

OPDRACHT:  Laat je vervoeren door kunst

Als je vanmiddag of vanavond van plan was om een activiteit te ondernemen (alleen of met je kinderen), kies dan eens voor iets anders dan waar je gewoonlijk voor zou kiezen. Ga bijvoorbeeld naar een museum in plaats van naar de bioscoop. Zet in plaats van radio 538 of Q-music, eens Classic FM aan. Bezoek een galerie in plaats van de speelgoedwinkel. Ben je aan een nieuw boek toe? Grijp die klassieker van Harry Mulisch uit de kast in plaats van de zoveelste chipklit. Kortom, daag jezelf uit om eens naar wat anders te kijken dan wat zo voor het grijpen ligt.

Reflecteer daarna wat het met je doet. Vond je het saai? Juist heel mooi? Lastig? Was je ontroerd, of misschien een beetje geïrriteerd?

En de belangrijkste vraag: waarom dan?

Veel plezier met je anders dan anders woensdag!

Het zit er bijna op!

 

Morgen en overmorgen krijg je nog een opdracht van mij, en dan zit de Geluksmarathon er al weer op! Ik hoop dat je getriggerd bent door de opdrachten en tips, en dat het iets bij je in gang heeft gezet. Heeft het iets bij je losgemaakt? Denk je nu, ja, ik wil van mijn geluk mijn prioriteit maken? Je droom uit laten komen, met een concreet en inspirerend plan?

Morgen lanceer ik mijn spiksplinternieuwe programma “Schrijf je Droom”. Met dit programma leer ik jou hoe jij met schrijven je droom waarheid kunt gaan maken. Concreet, praktisch, inspirerend, en ja, nu is het moment. Het gaat nu gebeuren. You’ll see.

Tot morgen!

Een gelukkige groet, Claudia

De Geluksmarathon, dag 36: Ruim je rommel op!

Het is weer een rommeltje geworden zeker, na die keer dat ik je gevraagd heb je rommel op te ruimen. Met een beetje mazzel zag het er een paar dagen netjes uit thuis, maar al snel kwam de klad er in. Voel je maar niet betrapt, ik weet precies hoe dat gaat. Ik ga je vandaag, op dag 36 van de Geluksmarathon, opnieuw vragen om je troep op te ruimen. Alleen anders dan je misschien denkt.

Rommel, troep, of zelfs chaos in je huis, is soms het gevolg van drukte, luie echtgenoten en kinderen. Soms. Vaker is het een signaal dat er iets mis is van binnen. Dat klinkt heftig, dus laat het me even uitleggen. Als jij hele dagen loopt te piekeren, bepaalde gedachten niet kunt loslaten, een idee hebt wat steeds weer naar boven komt poppen, zonder dat je er iets mee doet. Dan verlies je het overzicht. Je voelt je onrustig, down misschien zelfs. Het geeft je een verdrietig gevoel dat je de dingen in je leven niet onder controle hebt, niet ‘meistert’, als het ware.

Water naar de zee brengen

Je hebt als je je zo voelt geen energie of niet de focus om voldoende structuur en overzicht in de dagelijkse dingen aan te brengen. Je vergeet dingen, gedraagt je als een kip zonder kop en loopt constant achter de feiten aan. Gevolg; je huis is een bende. Maar voordat je de chaos in je huis kunt aanpakken, moet je eerst bij jezelf wat opruimen. Anders ben je water naar de zee aan het brengen.

Herken je dit? Is het een zooi in je huis, en lukt het je maar niet om dat beet te pakken? Misschien heb je eerst van binnen wat op te ruimen.

OPDRACHT:  Zeg sorry

Er zijn best wel wat manieren om je interne troep op te ruimen. Een aantal heb je al aangepakt de afgelopen 35 dagen. Vandaag wil ik het hebben over een van de lastigste dingen om te doen: je excuses aanbieden.

Wie heb jij pijn gedaan?

Kan het zijn dat jij wel eens iemand pijn hebt gedaan? Lang geleden, of nog niet zo ver terug? Misschien heb je voor de zomer vakantie onmogelijk veel werk bij die ene collega over de schutting gekieperd. De verjaardag van je vriendin vergeten, terwijl je weet dat zij dat heel belangrijk vind. Je moeder te lang niet gebeld, al had je dat wel beloofd (ik weet uiteraard niet waar dit voorbeeld vandaan komt…). Iemand gekwetst, door iets te zeggen wat je eigenlijk niet had moeten uitspreken.

Het kan van alles zijn. Als je iets hebt gedaan waar je spijt van hebt, maar dat niet tegen degene die het betreft hebt uitgesproken, kan dat gaan etteren. Een vaag onrustig gevoel, waarvan je op een gegeven moment niet eens meer weet waar het vandaan komt. Tot je die collega of vriendin weer tegenkomt. En acuut een knoop in je maag krijgt.

Dan is het tijd om sorry te zeggen. Ruim je shit op, en bied je excuses aan. Je hebt er wat lef voor nodig, en moet misschien even diep ademhalen, maar het levert je zo veel op.

Ik weet zeker dat je het kan.

Sorry mam. Tot vanmiddag :).

De Geluksmarathon, dag 35: De kracht van focus

Gisteravond keek ik naar Heel Holland Bakt. Ja, ik kijk daarnaar, no shame, end of story. 

Ik ben altijd het meest onder de indruk van de bakkers die met militaire precisie werken aan hun taarten, en dan aan het eind een meesterlijk kunststuk te voorschijn toveren. Wat ook nog goddelijk smaakt. Met kalmte richting de eindtijd van de opdracht geloodst. En dan heel droogkloterig reageren op de lovende reacties van de jury met: “Goh, bedankt”. Alsof je niet net het vuur uit je sloffen hebt staan klopppen en bakken, en met klotsende oksels je bouwwerk in elkaar hebt geknutseld, biddende dat het blijft staan. 

Je bedenkt het niet, maar ik was geraakt. Op enig moment zag je Ine in beeld; chaoot, vlinder, lachebek, maar helemaal de kluts kwijt en in paniek omdat het niet lukte.

Als je focust, kun je alles

Janny kwam bij haar staan. Op haar kalmste toon zegt ze; “Ine, luister even naar me. Ik zie dat je in paniek raakt, dan ga je heel druk lopen doen. Probeer even stil te staan. Focus. Als jij focust, kun je alles.”

Ine klikt weer in het gareel. Ja, ze kan het. Janny geeft haar een kus op haar bol en loopt weer verder.

Het zal je niet verbazen dat Ine bij de jurering de hemel in werd geprezen. Ze had haar focus gepakt en een prachtig bouwwerk afgeleverd. En pinkte een traantje weg. Ik deed stiekem met haar mee.

OPDRACHT:  Focus en je vindt kracht

Het is verbluffend hoe focus werkt. De hele dag zijn we bezig met het afwerken van to-do lijstjes, boodschappen die door ons hoofd dwarrelen, je Facebooktimeline die lonkt, ideeën waar je nog wat mee wilt doen. We werken het af, nemen hier een hapje, daar een slokje, maar af komt die to-do list eigenlijk nooit en ook al is hij wel af, dan voelt het nog alsof je iets vergeten bent.

Als je meer focus in je dag aanbrengt, zul je merken dat daar iets merkwaardigs uit ontstaat. Een gevoel van kracht. Efficientie. Rust. Voldoening. Alles tegelijk. Omdat je er voor koos om 1 ding tegelijk te doen.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: je hoeft niet alles tegelijk te doen; achter elkaar is ook prima.

Breng focus aan

De opdracht voor vandaag is dan ook: breng focus aan. Neem je een idee of een taak al een tijdje mee op sleeptouw en komt het maar niet af? Dat komt waarschijnlijk omdat je je laat afleiden door allerlei andere zaken. Kies vandaag 1 taak of idee waar je je op wilt focussen. Het boeken van een vakantie, het schrijven van een rapport, het uitwerken van een idee, het uitmesten van je kasten, quality-time met de kinderen.

Leg jezelf niet op dat je tegelijkertijd nog met allemaal andere dingen bezig moet zijn. 1 ding tegelijk. Je zult zien dat dat een mooier resultaat oplevert. Efficiënter. Minder tijd kost.
Zodat je energie overhoudt en krijgt voor je volgende focuspunt.

Is alles tegelijk willen doen en niet kunnen kiezen herkenbaar voor je? Dan is dit een leuke leestip voor je.
Refuse to Choose, van Barbara Sher. Helaas alleen in het Engels, maar he, met een beetje focus ben je er zo doorheen.

Telefoon uit, Facebook uit, en go!

Een gelukkige groet, Claudia

De Geluksmarathon, dag 33 en 34: Jij en de kosmos

Ik merk dat ik maar blijf denken aan de Amsterdamse burgemeester, aan allerlei zaken die ik daar mee associeer en dat datzelfde effect ook bij anderen optreedt.

Kennelijk is het dus zo dat als je iets je raakt, je daar nog iets mee te doen hebt. Of zoals een goede vriendin dat ooit eens tegen mij zei; je hebt nog iets uit te zoeken met de kosmos. Dat klinkt zweef, en dat ben ik over het algemeen helemaal niet, maar toch begreep ik precies wat ze bedoelde.

Er is volgens mij een reden waarom sommige gebeurtenissen, boeken, mensen, je meer bij blijven dan anderen. Zij raken iets in je wat jij nog niet hebt verwerkt, waar jij nog iets in de doen hebt, of wat nog bij je sluimert.

 

Ben je er al klaar voor?

 

Zo werkt het volgens mij ook bij deze Geluksmarathon. Er waren vast opdrachten bij die je zijn bijgebleven. Die je hebt overgeslagen omdat je dacht, mweh, niks voor mij. Die je raakten, zonder dat je dat aan zag komen. Waar je nog niet klaar voor was. Of nog niet klaar mee bent.

Opdracht: Herhalen is beklijven; wat moet jij nog uitzoeken met de kosmos?

 

Neem dit weekend de tijd om alle opdrachten nog eens de revue te laten passeren. Welke zijn je bijgebleven? Welke heb je misschien overgeslagen, maar je moet er toch steeds weer aan denken? Met welke opdracht of tip heb jij nog iets uit te zoeken in de kosmos?

Herhaal precies die opdracht dit weekend. En laat me weten wat het is geworden. Moet je een drempel over? Stuur me een PB-tje, dan trek ik je er over heen.

Ik wens je een heel fijn weekend samen met de kosmos

De Geluksmarathon, dag 32: Spijt wil je echt niet

Ik zat vanmorgen in vol ornaat klaar om uit de kast te komen. Wou van alles gaan vertellen over mijn angst voor de tandarts (waar ik niet uniek in ben) en hoe dat er voor heeft gezorgd dat ik al in geen jaren naar de tandarts ben geweest (dat komt al iets minder vaak voor).

Toen ik mijn laptop openklapte, stuitte ik echter als eerste op onderstaand bericht. Ik kan er niks aan doen, maar ik raak hier een beetje door van slag. Iedereen wist dat het er aan zat te komen, en dat het niet lang meer ging duren. Maar dat deze prachtige man zo snel zou komen te overlijden nadat hij zijn functie had neergelegd en vaarwel had gezegd, dat had geloof ik niemand verwacht.

 

Alsof er een familielid is overleden

 

Natuurlijk kende ik hem niet persoonlijk. En woon ik niet in Amsterdam.  Maar vandaag voelt het alsof er een familielid is overleden. En dan is zo’n verhaaltje over de tandarts gewoon net effe wat minder relevant.

Het triggerde bij mij een ander uit de kast verhaal (ja, ik heb er meer, sterker nog, kan er een boek mee vullen). Dat heeft te maken met overlijden en begrafenissen.

 

Ik wist het zeker: ik wilde niet mee

 

Toen ik zes was, overleed mijn vader. Plotseling, aan een hartinfarct. Hoe jong ik ook was, ik wist het zeker; ik wilde niet mee naar de begrafenis. Dat vond ik eng, te confronterend. Denk ik. Ik weet het namelijk niet meer, ik was nog maar zes. En mijn moeder, die kon niet anders dan naar haar kind luisteren. Ik ging dus niet mee. Mijn zusje wel.

Waarom durfde ik toen niet?

 

Nu ik ouder word, en jammer genoeg vaker begrafenissen heb meegemaakt, krijg ik soms een gevoel van onbehagen als ik er aan denk. Ik was niet bij de begrafenis van mijn eigen vader. Ik ben het niet aangegaan. Hoe kon ik ook, ik was zes, denk ik op goede dagen. Op minder goede dagen ben ik streng voor mezelf. Denk ik, ik had moeten gaan. Waarom durfde ik toen niet? Was ik nu een ander mens geweest als ik dat wel was aangegaan?

Spijt is het meest sluimerende gevoel dat er is

 

Ik zal het nooit weten. Voel ik me schuldig? Nee, daar is geen sprake van. Ben ik boos op mezelf? Nee, waarom zou ik? Heb ik spijt? Ja, soms wel. En dat is wat me dwars zit. Ik weet, het heeft geen zin mijn zelf van 6 af te meten met de inzichten van mijn 39 jarige zelf. En toch gebeurt dat soms. Spijt is het meest sluimerende gevoel dat er is. Het komt op de gekste momenten naar boven.

 

Ga het aan

 

Mag ik je een tip meegeven voor vandaag? Zorg dat je geen spijt krijgt. Ga het aan. Wat het ook is.

Het levert je altijd wat op.

Rust zacht lieve Eberhard.

De Geluksmarathon, dag 31: Kom uit de kast

Wat een gave reacties op mijn video-vuurdoop gisteren! Echt heel leuk om te lezen en horen, en weet je, dat maakt dat het ook een stuk makkelijker om het nog een keer te doen. Niet meteen vandaag, vandaag gaan we wat anders doen. Al heeft het wel te maken met stretchen en je grenzen verleggen.

In de video van gisteren had misschien nog niet zozeer een inhoudelijke boodschap; voor mij was het een oefening in stretchen, maar iets vertellen wat ik eng vind om te delen, dat was het nog niet. Dan zijn er nog wel andere dingen waarvan ik moeite mee heb om die out in the open te gooien.

Op de Facebookpagina van Studio Claver ga ik vandaag precies dat doen. Iets vertellen, wat ik niet zo vaak deel met anderen. En ik nodig jou uit om hetzelfde te doen.

OPDRACHT:  Spreek je uit

 

Het is tijd om je uit te spreken. Je kent het vast, dat onderwerp of dat verhaal waarvan je al tijden weet, ik moet het daar eens met iemand over hebben. Het zou zo waardevol zijn wanneer ik dat kon delen met anderen, omdat dat oplucht, louterend werkt, nieuwe inzichten oplevert of eindelijk eens die arm om je schouder. Misschien heb je een geheim. Iets waar je je voor schaamt. Iets wat je steeds weer tegenkomt. Of juist iets wat je al een tijdje dwars zit, maar wat je steeds maar niet uitspreekt naar degenen die er toe doen. Omdat je de lieve vrede wilt bewaren. Niemand wilt kwetsen. Omdat je bang bent voor de reacties.

Begin klein

 

Ik vraag je vandaag om je uit te spreken. Gooi dat verhaal out in the open. Begin klein; bij een vriendin die je vertrouwt. Of juist bij een onbekende die je na vandaag toch nooit meer ziet. Begrijp me goed, ik vraag je niet om gelijk de hele beerput open te trekken. Als je een beerput hebt en je durft dat, mag dat natuurlijk. Maar om het beheersbaar te houden, houd het klein. Dan zul je zien; a/ ik leef nog en b/ het levert wat op. Opluchting, contact, hulp. Een vrijer gevoel. De kans is groot dat je daar meer van wilt.

Nieuwsgierig wat ik te delen heb? Check vanavond de Facebookpagina van Studio Claver. En deel jouw verhaal in de comments. Vind je at te spannend? Stuur me een PB-tje. Ik vind niet zo heel veel gek ;).

De Geluksmarathon, dag 30: Verleg je grenzen

Zichtbaarheid. Dat is best wel een dingetje. Ik vind het doodeng om mezelf zomaar online te gooien. Te breed, te suf, niet interessant genoeg, ik kan zo een hele legbatterij aan redenen opsommen die waarschijnlijk nog wel hout snijden ook.

Maar als je wilt ondernemen, en daar ook nog klanten mee wilt binnenhalen, dan moet je wel. Koop jij iets van iemand die je niet kent? Vertrouw jij iemand die niks over zichzelf prijsgeeft? Ik niet, tenminste niet meteen. Dus hup, daar gaan we. Met de billen bloot.

Ondernemen is groeien. Om te groeien, moet je dingen doen die buiten je comfort zone liggen. Daar ligt de ruimte, daar zit je stretch. Als je wilt groeien, moet je dus enge dingen doen. Beetje bibberende knieën, dat werk.

 

Haal diep adem

 

Komt er nou meteen iets bij je naar boven, waarvan je denkt: ja, dat vind ik eng, maar ik weet dat ik daar doorheen moet? Haal diep adem en doe het vandaag. Je zult zien, het valt altijd mee. En je stretcht weer een beetje. Reken daar maar op.

Check hier de video.

 

De Geluksmarathon, dag 29: Wees zacht voor jezelf

De techniek staat voor niks. Vanmorgen zat ik klaar voor een webinar van een superinspirerende businesscoach. Het scherm bleef echter zwart. En alsof de duvel er mee speelt, is de door mij voor vandaag geplande opdracht verdwenen uit het mailsysteem. Besmettelijk? Karma? Ik weet het niet. 

Ik vind het daarom wel een goed moment om er dan maar even een andere, maar wel hele toepasselijke opdracht in te fietsen. Hij is lekker kort, dat is ook wel eens fijn na die lappen tekst van afgelopen weekend, toch?

OPDRACHT:  Wees zacht voor jezelf

Niet om te pochen, maar ik mag wel zeggen dat ik gezegend ben met een uitgebreide vrienden en kennissenkring. Heerlijke meiden, gave gasten met wie ik veel plezier beleef en die mij bijvoorbeeld een ontzettende boost hebben gegeven toen ik met hen deelde dat ik voor mezelf wilde gaan beginnen. Aan vertrouwen geen gebrek.

Kritische figuren

 

Er hangen echter in mijn omgeving ook wel eens wat figuren rond die wat minder enthousiast zijn, sterker nog, die uberkritisch zijn en zelfs het hoogste hoogtepunt van de dag nog kunnen downsizen met een enkele opmerking of aanhoudend gezeur. Misschien verbaast het je, maar die figuren zitten met name in mijn eigen hoofd. Er is er eentje, misschien ken jij die ook, mijn innerlijke criticus, die kan het echt bont maken. Niks is ooit goed genoeg, het kan altijd beter, wat een enorme fail was dat, ik had toch beter moeten weten, dat je dat nou niet weet.

Fouten maken mag

 

Vandaag zetten we die eens even lekker de deur uit. Of je hoofd uit, in dit geval. Een 7,5 is net zo prima als een 9. Fouten maken mag. Actie in de taxi is belangrijker dan perfectie. Dus gaat er iets fout vandaag? Laat het niet je hele dag of humeur bepalen en vergeef jezelf. Morgen weer een dag, volgende keer beter.

Waar mag jij jezelf wel wat meer ruimte in geven? Deel het in de FB groep onder de post of mail me terug via deze mail.

Een gelukkige groet, Claudia

 

De Geluksmarathon, dag 28: Lachen is de kortste afstand tussen twee mensen

Deze quote kwam ik tegen op LinkedIn. Prachtig vond ik hem, en heel toepasselijk voor de opdracht van vandaag. Het is namelijk een waarheid als een koe. Er is niets wat zo verbindt, verlicht, vergeeft, en verankerd als (samen) lachen. 

In de beginperiode van mijn carrière bij mijn laatste werkgever, gaf ik groepstrainingen aan mensen met lichte somberheidsklachten. Een groep die, zoals je je misschien kan voorstellen, lastiger aan het lachen te krijgen is dan gemiddeld.

Zonder zin kan het ook

 

In de training zat een oefening waarbij de deelnemers uit het niets moesten gaan glimlachen. Daarna moesten ze harder gaan lachen, schaterlachen, tot ze bij wijzen van spreken schuddebuikend over de vloer rolden. Waanzinnig, reageerden sommigen. Ik heb niks om te lachen, zout op met je oefening. Toch verleidden we ze om het te proberen. Zonder zin kan het namelijk ook. Die komt er namelijk echt achteraan.

 

OPDRACHT:  Zoek de lach op vandaag

De hierboven beschreven oefening mag je gerust proberen als je wilt, maar dat is niet de oefening van vandaag. Ik vraag je vandaag wel om de lach actief op te zoeken. Doe vandaag zo veel mogelijk leuke dingen. Ga lunchen met de grappige collega of drink samen een bak koffie voor je die vervelende vergadering in gaat. Kijk vanavond naar een leuke comedy of lees een stukje in een grappig boek. Ga of luister naar een cabaretvoorstelling. Struin blooperfilmpjes af op Youtube. Zoek iets op waarvan je weet dat je er om moet lachen.

Leg dit nou naast je masterplan. Van welke onderdelen van je masterplan ga je acuut glimlachen? Licht er een onderdeel uit wat je vanavond al kan uitwerken of uitvoeren.

Ik wens je een hele grappige dag vandaag!