Wacht schat, echt, het is niet wat je denkt!

welke bullshit aannames doe jij?

Als de thermometer buiten bijna de 30 graden aantikt, en ik als een malloot naar mijn slippers aan het graven ben in de kast, bedenk ik me altijd net iets te laat; darn, ik had even langs de pedicure gemoeten.  Ja, ik weet het, de pedicure. Ik vond dat vroeger altijd zo’n ouwe-tuttebollen-ding, voor vrouwen met diabetes, grote zwerende likdoorns en meer van dat soort ellende. Maar het moest, echt, ik kon het niet langer meer uitstellen.

Een laatste, ultieme poging

Mijn voeten bevonden zich namelijk al jaren in de categorie “rampzalig, niks meer aan te doen”, en ik wilde nog een laatste, ultieme poging doen om dat te veranderen. Vooruit dus met de geit. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik er met een groots  en meeslepend inzicht vandaan zou komen.

Slippers? Een no-go

Ik tobde namelijk al jaren met een heftige kalknagel. Jaren, wat zeg ik? Sinds ik net in de puberteit was zo’n beetje. Wat ik ook smeerde, druppelde, slikte zelfs; niets hielp. Ik schaamde me dood voor dat ding. Was het 30 graden plus buiten? Ik droeg dichte schoenen. Op vakantie en naar het zwembad? Ik hield mijn voeten zoveel mogelijk onder water.

Mijn eigen schuld

Een studievriendin riep eens: mensen met ingegroeide teennagels en kalknagels zouden een sandalenverbod moeten krijgen! Ze wist niks van mijn idiote teennagel af en ze zou het daarna ook nooit meer horen. En omdat niks hielp, gaf ik haar groot gelijk; het was vast mijn eigen schuld, dus die dichte schoenen? I was the only one to blame.

Maar goed. Terug in het heden. Er kwam mooi weer aan, dus zette ik me over mijn schaamte heen en maakte ik toch maar weer een afspraak bij de pedicure. Wie weet viel er iets een beetje op te lappen.

Onwijs leuke dame, die pedicure. Na wat koetjes en kalfjes ben ik zelfs enigszins relaxed. Na mijn verh:aal te hebben aangehoord, zegt ze ;”Ik heb goed nieuws en slecht nieuws voor je. Wat wil je eerst?”

Ik hou er van wanneer een pedicure dat soort taal gebruikt. 😉

“Doe eerst maar het slechte nieuws”, zei ik. Dit gaat nooit meer over, zegt ze, behalve als je je er aan laat opereren, en zelfs dan heb je geen slagingsgarantie.

Mmm. Das goed balen. Ik dacht al zoiets, op basis van de hardnekkigheid.

“Wat is het goede nieuws?”vroeg ik.

“Nou,” zegt ze, “Het goede nieuws is dat het geen kalknagel is, maar een ramshoorn nagel. Dat is niet besmettelijk, kan je cosmetisch aardig oplappen, en betekent ook dat je er niks aan kon doen dat het steeds maar niet opknapte. Je bent dus niet lui geweest, en hebt alles wat je er aan hebt geprobeerd te doen goed gedaan. Maar je kon niet weten dat je niet het goede  probleem aan het tackelen was.”

Wow. Wat heb ik me slordig gevoeld, lui; vies.

Wat schaamde ik me voor mijn lelijke nagels en vond  ik mezelf laks dat ik niet volhield. Wat heb ik lang gedacht dat er niks aan te doen was. Ik heb het al die tijd verkeerd gezien, en me dus onterecht klote gevoeld, omdat ik het met niemand had gedeeld. Ik dacht dat er toch niks aan te doen was, dat dit er nou eenmaal bij hoorde, dat ik gewoon even moest volhouden en dat er niet meer in zat.

Ik ging met lood in mijn schoenen de salon binnen en kwam er met voeten als veertjes weer uit.

Wat zonde dat ik niet eerder advies heb gevraagd.

Het had me zoveel onzekerheid en schaamte bespaard.

Ik zag meteen de vergelijking met andere dingen. Hoe lang houden we onszelf in de modus van; nog even volhouden, het hoort er nou eenmaal bij, er is vast niks aan te doen, ik durf het niet met anderen te delen, ik moet het zelf toch kunnen?  Hoe lang baseren we wat we doen en laten niet op de verkeerde aannames, en verspillen we daarmee kostbare tijd? Voelen we ons langer klote dan nodig is?

Dus wil ik jou vragen: door welke bullshit laat jij je blik vertroebelen?

Welke aannames doe jij, die misschien wel helemaal niet kloppen? Misschien richt je je leven wel in op een bepaalde manier, omdat je denkt dat het toch niet anders kan.

Ik gun jou net als ik dat gevoel van vrijheid om gewoon slippers te dragen.

Iedere dag,  als je dat wilt. Om lekker met je blote voeten in het gras te rennen, of met je pootjes op de rand van het zwembad te zitten. Voetenselfies te maken. Whatever.

Maar die bullshit met dichte schoenen in de zomer, dat gaan we dus niet meer doen.

Welke aannames doe jij en moeten nodig worden getoetst? Wil je me dat laten weten?

Liefs en geniet van je dag,

Claudia

 

 

 

 

Zwemles: waarom je nu pas weet waar je het voor doet

zwemdiploma en je why
Zwemles, we hebben het wat vervloekt.
Het was vaak op je tanden bijten. Het was soms gillen, krijsen, vol in de weerstand. “Mama, ik wil niet naar zwemles!!” En schat, wat snapte ik jou. Maar, het moest toch. Zwemmen moet je nou eenmaal leren, en aan je techniek lag het niet, want zwemmen, duiken, borstcrawl, je deed het allemaal prachtig. Dus we gingen toch iedere week weer, en dat was soms naar.
 

Yes! Je hebt je A-diploma!

En nu sta je daar. Megatrots op je A- diploma. Je hebt het een geflikt. Ik zou kunnen zeggen: ik ben trots op jou. En dat ben ik ook, ik ontplof van trots. Maar meiske, wat mag jij trots op jezelf zijn. Want hoe moeilijk is het, om week na week, steeds iets te moeten doen wat je vreselijk vindt, te moeten doorbijten, te moeten volhouden. Ik heb gezien hoe jij iedere keer weer over de berg heen klom. En weet je? Ik meende zelfs te zien dat je er stiekem plezier in had, gisteren.
zwemdiploma en je why

Je weet eindelijk waar je het voor doet

Ik weet hoe dat komt. Je snapt eindelijk waar je het voor hebt gedaan. Waar al die weken, maanden ploeteren, zenuwen en gedoe goed voor waren. Waarom je er doorheen moest. Zodat je hier, met een gulle glimlach, alle opdrachten van de zwemmeester met twee vingers in je neus zou kunnen uitvoeren. En dan straks onbevangen. Gillend van plezier in plaats van van de stress, het zwembad van een warm vakantieoord in kan duiken. En als je snapt waar je het voor doet, naar welke bestemming je reist, is de reis die je misschien lastig vindt een stuk lichter en sneller voorbij.
 

Onbesuisd ergens induiken, of een helder plan?

Wat zat hier voor mij ook weer een les in. Dat ik dan wel een type mag zijn wat onbeduisd ergens in kan duiken zonder precies te weten wat het me gaat brengen. Maar dat jij, en veel anderen dat niet zo makkelijk vinden. Met klanten is dat vaak juist 1 van de eerste dingen die ik doe; een super helder en concreet beeld schetsen van hun droom, hun bestemming, het doel waar ze naartoe willen. Alleen dan kan je namelijk de reis zo overzichtelijk maken, dat het niet meer eng is om op reis te gaan.

Jouw Why maakt je acties stukken minder eng

Als je weet waarom je iets doet, wat jouw why is, en je die haarscherp in beeld hebt, is het uitvoeren van de acties die je moet doen om daar te komen, stukken gemakkelijker.  Hoe beter je die Why in kaart brengt, hoe duidelijker je acties en hoe lager de drempel. Het is als met dat ene prachtige jurkje op je kledingkast (nog beter, op de koelkast) hangen; als je dagelijks meerdere keren dat jurkje ziet waar je in wilt passen, dan blijf je echt wel uit de buurt van die snoeppot.

Hoe duidelijk is jouw Why?

Ik ben benieuwd. Waar doe jij het allemaal voor? Wat is jouw Why? En heb je die duidelijk in beeld? Of kan je daar wel wat hulp bij gebruiken? In een gratis sessie geef ik jou minimaal 3 gouden tips, waarmee jij je Why haarscherp in beeld kunt krijgen, zodat je er meteen energie van krijgt. Ik heb nog een paar plekjes de komende weken. Je boekt je gratis sessie hier. 

Fijne zondag allemaal: wij gaan hier nog even een “Yes, het zwemdiploma is binnen”- feestje vieren. 🙂

 

Liefs, Claudia

 

 

Met een andere route kom je ook op jouw bestemming

route moeder jezelf kwijt

Vanmorgen kwam ik een prachtige post weer tegen in mijn Facebook-herinneringen. Ik deelde hem op mijn Facebookpagina. Een moeder probeerde aan haar dochter te vertellen hoe het is om kinderen te krijgen. En hoe je soms de weg kwijt raakt  maar toch weer de juiste route vindt. Ik moest meteen denken aan mijn eigen mama. 

Mijn moeder zei voordat ik kinderen kreeg al tegen me; “Ik kan je niet uitleggen hoe het is als je kinderen krijgt. Ik kan het je vertellen, maar je zal het niet begrijpen omdat je het pas begrijpt als je het voelt.”

Het is inderdaad een gevoel wat ik nooit had kunnen begrijpen van tevoren.

Hoe je in eerste instantie denkt; ik poep die kleine er gewoon even uit en ga daarna weer door met mijn ding doen.
Hoe je wereld op zijn kop staat als het eenmaal zo ver is. Dat niet alleen je dagelijkse gang van zaken is veranderd; ergens in jouw vezels ben jij ook veranderd.

Een kind komt er niet bij; een kind neemt je halve wereld over.

En daar bouw je een nieuwe realiteit om heen. Dat klinkt onwijs afhankelijk als ik het zo zeg, maar volgens mij is het the only way to go. Als je blijft vechten tegen het feit dat niks meer is zoals before, raak je verder van jezelf verwijderd dan wanneer je jezelf opnieuw durft uit te vinden in de nieuwe context.

Dat betekent niet dat je jezelf moet opofferen.

Dat betekent ook niet, dat je nooit meer dingen voor jezelf ‘mag’ doen en anderen (je gezin) voor moet laten gaan.
Dat betekent ook niet dat je jezelf kwijt raakt.
Het betekent niet dat jij concessies moet doen.
Dat je geen dromen meer mag hebben.
Grootste en meeslepende doelen hebt om na te streven.

route moeder jezelf kwijt

Je moet alleen een andere route zoeken.

Een omleiding. Er is niks frustrerender dan de snelweg oprijden en midden in de file terecht komen, omdat je niet wist dat er grote werkzaamheden aan de weg waren.

Weet jij dat van tevoren, dan neem je de toeristische route.

Kom je alsnog op je bestemming, maar je hebt onderweg wel prachtige dingen gezien en meegemaakt. Misschien duurt het iets langer. Maar je komt er wel. Zonder concessies te doen. Het is alleen anders geworden dan je van tevoren had kunnen bedenken. Completer.

Ik kan jou niet uitleggen hoe je wereld verandert als je moeder wordt.

Maar wat ik wel voor jou kan doen, is samen met jou gaan zitten. We pakken een lege landkaart erbij. Wat is je bestemming? En welke andere, spannende, groene, avontuurlijke routes zijn er allemaal om daar te komen? Dat je er komt staat voor mij buiten kijf. En dat dat kan zonder concessies te doen, ook.

Wil jij ook graag op reis naar jouw bestemming?

Maar durf je niet zo goed alleen? Vraag dan nu een gratis sessie aan. Ik heb in maart nog een paar plekjes. Boek nu je sessie hier.
Ik wens jou een heerlijke dag. Neem jij vandaag ook de toeristische route? Het is er weer voor :).

Liefs, Claudia

Het is maar een gewone dinsdag, dus het hoeft niet zo groots en meeslepend

dochter speeltuin vrij vakantie

Nou ja, niet helemaal doodgewoon misschien. Als je kinderen hebt en midden in het land woont, hebben je kinderen nu vakantie in plaats van dat ze naar school gaan vandaag. En vakantie hebben is net even wat minder gewoon dan de dagelijkse sleur van de wekker, aankleden, tanden-poetsen-oksels-wassen-sokken-recht-, boterhammen smeren voor de lunch, snel ontbijten, hup-op-de-fiets, jongens veel plezier vandaag!
 

Als we een beetje mazzel hebben…

Met een beetje mazzel slaapt iedereen in de vakantie wat langer uit, ontbijten jullie gezamenlijk aan tafel in plaats van ieder voor zich onderweg, heb je net even wat meer tijd eens echte aandacht aan je looks te besteden, kook je net even anders dan anders, en joh, doe eens gek, ga je op pad naar een evenement waar je normaal niet zo snel naar toe zou gaan.

Net even iets meer tijd

Omdat iedereen op je werk ook op vakantie is en er dus veel vergaderingen worden overgeslagen, heb je net even wat meer tijd om van die ene notitie een echt goed stuk te maken, om dat interessante artikel wat al een tijdje in je leesbak lag eindelijk te lezen en meteen te implementeren. ‘s Avonds vraagt manlief; “Zullen we weer eens een filmpje doen? In plaats van hap-snap zappen of Netflix?” en in bed pak je voor het eerst in tijden je e-reader er weer eens bij.

Ga jij voor kwaliteit of kwantiteit?

Voorzichtig zet je in de vakantie vaak makkelijker kwaliteit voorop, in plaats van zo veel mogelijk in een dag proppen. Kies je soepeler en vanzelfsprekender voor wat je echt wilt en graag doet, zonder concessies te doen omdat dat efficiënter is en minder tijd kost. En ik weet niet hoe het met jou is, maar het voelt zo lekker, als ik dat soort keuzes vaker maak. Alsof de oude Claudia, van vroegah, daarmee weer een beetje terugkomt. Ik dichter bij mezelf sta. Dan ben ik meer in balans. En dat is goed voor mij, maar ook voor iedereen om me heen.

Ik doe geen concessies meer

Ik maak er dan ook een sport van om van iedere dag een vakantiedag te maken. Geen concessies te doen aan kwaliteit, genieten en kwaliteit. Taartjes halen bij de bakker ook al is er niemand jarig en zitten we in een half-verbouwde woonkamer omdat de vloer nog moet worden gelegd. We doen het gewoon. Is mijn mams jarig en organiseren we een verrassingsfeestje? Dan doen we zowel de huisgemaakte hapjes als het borrelgarnituur en niet of-of.

Een fles plop opentrekken op maandagavond? Waarom niet. Zin in chocolade-ijs van de Lelie maar vriest het buiten? Nemen we er toch een warme chocomel bij. Een film uitkijken na 12-en ook al moeten we morgen vroeg weer op? Ik krijg meer energie van een indringende film dan van dat extra kwartiertje slaap. Een nieuw item voor in huis? Dan niet het net-niet model, maar gewoon die bovenaan je shortlist stond. Anders blijf je toch maar vergelijken.

Geen concessies meer. Het leven is er echt te kort voor, lieverd.

Ik ben benieuwd. Wat doe jij om van je leven een grote vakantie te maken? Of zou je wel willen maar lukt dat je niet zo goed?

Ik heb de komende maand nog plek voor 4 gratis sessies. In die sessie geef ik jou minimaal 3 gouden tips geef waarmee jij de concessies die je nu doet, uit je leven kunt schrappen.
Wees er snel bij, want vol=vol!

Wil jij een gratis Skype sessie? Stuur me dan een berichtje..

Fijne vakantie nog!

dochter speeltuin vrij vakantie

Liefs, Claudia

Pssst! Like je de Facebookpagina al?

 

Goede voornemens die slagen? Ain’t gonna happen babe!

Goede voornemens? Ik krijg er altijd een beetje een wee gevoel van in mijn buik. Laat ik duidelijk zijn; ik gun iedereen haar vurig gewenste wespentaille, schone longen, een harmonieus en gezellig gezin, een zen gevoel gedurende de hele week, liefst aangevuld met een wulps gevulde bankrekening.

Stik en stik-moeilijk

Het weeë gevoel komt denk ik voort uit de zekerheid dat 90% van de voornemens niet langer volgehouden worden dan een paar weken. Rustig aan, dat percentage is niet wetenschappelijk onderbouwd, maar he, ik denk dat je wel voelt dat dat niet ver van de waarheid ligt. Het is gewoon stik en stikmoeilijk om goede voornemens vol te houden, te laten beklijven, tot een ingesleten gewoonte te maken .

Steek er nog maar eentje op

Kan je nog zo hard en zo graag willen: het lukt gewoon niet. Voor je het weet zit je weer met je hand in de droppot, verorber je een Delftse Bol of steek je er weer eentje op.

Het geeft niet; je bent niet de enige. Maar het frustreert je wel. Gigantisch. Want je zou zo graag een betere conditie hebben. Minder gestrest zijn en niet zo snel op je teentjes getrapt. Die mooie jurk in maat 40 soepel kunnen aantrekken.

Of gewoon weer eens een boek uitlezen. Rustig vijf minuten alleen naar de wc kunnen gaan. Je uitgroei niet iedere keer zo uit de hand laten lopen. Simpele dingen. Maar het lukt je niet.

Hoe zou het voor je zijn als al je dromen uit zouden komen, binnen nu en een paar maanden? Als alles waar je op hoopt, naar verlangt, over een paar weken waarheid zou kunnen worden? Als je eindelijk van je continue stressgevoel af bent?

NEWSFLASH!

Ain’t gonna happen babe.

Want dromen komen niet uit. Wist Marco Borsato jaren geleden al.

Doelen bereik je met een plan.

Doelen wel. Die bereik je met een plan. Haarscherp beschreven. Door stap voor stap, in kleine stukjes, door de modder, bagger en over hobbels en door kuilen, dichterbij je doel te komen. Is dat leuk? Niet altijd. Het is ook wel eens dikke sh*t. Ga je er verder mee komen? Jazeker. Maar alleen als je het zelf aanpakt. Plannen maken. Dingen schrappen. Risicomanagement toepassen. En iedere keer weer opstaan als je gestruikeld bent.

Dan gaat het jou lukken. En kom je bij je doel.

Ik ga nog 1 beer van de weg afhalen.
“Maar ik weet niet waar ik moet beginnen.”

Dan heb je mazzel. Want ik weet dat wel.

Ben je klaar voor wat praktische, no-nonsens inspiratie waar je meteen als je thuis komt mee aan de slag kan? Meer tijd voor jezelf maken, maar dan echt? Op zo’n manier dat je het dit keer WEL vol kunt houden?

Kom dan naar mijn Lunch & Learn Tijd op vrijdag 12 januari. In 5 stappen van droom naar doel naar plan. Wat heb je te verliezen?

Er is sowieso heerlijk, ehm, ik bedoel gezond eten. Dat kan je aan Mira wel overlaten 😋.

Zie ik je daar?

Klik hier om je aan te melden voor de lunch & learn van 12 januari.

Help, Sinterklaas is het overzicht echt helemaal kwijt!

Die Sint, had hij zich zomaar verslapen! Hij had het gisteren al zo druk gehad in Den Hoorn met mensen die pakjesavond in het weekend vierden, dat hij vanmorgen nog diep in slaap was toen hij werd wakker gebeld door de verkeersagent. Helemaal het overzicht kwijt. Gelukkig wilden de collega’s van de verkeersagent Sinterklaas wel helpen, en spoedden zij hem onder begeleiding van sirenes en zwaailicht snel naar de Mariaschool.
sinterklaas politie verslapen den hoorn overzicht stress december
 
Sinterklaas is niet de enige die het druk heeft deze maand. Ik geniet altijd met volle teugen van deze periode, maar ergens vind ik het ook niet heel erg vreselijk als de beste man op 6 december weer met zijn stoomboot naar het zuiden afvaart.
Want rommeldebommel, pegeldetegel, wat een geregel is het af en toe in november en december. Cadeautjes, surprises, schoentjes die geknutseld moeten worden, sinterkaasfeestjes op je werk en oh ja, we moeten ook nog wat fatsoenlijks eten. Mijn zus zei het gisteren nog na het bakken van een -heerlijke- hartige banketletter; “Mijn hemel, ik krijg er gewoon stress van!”.
 

Geniet jij met volle teugen van de december maand?

Of is het een beetje overleven voor je? Ben je heel erg melancholisch op 1 januari omdat je nu weer een jaar moet wachten, of ben je stiekem opgelucht dat er weer wat ruimte in je agenda zit?
 

Kortom, heb je nog overzicht of ben je het volledig kwijt?

 
Omdat december toch ook een beetje ‘deelcember’ is, geef ik gratis Skype sessies weg aan stoere vrouwen die heus het hoofd wel boven water houden, maar toch ook denken, dat zou makkelijker moeten kunnen. Die wel wat meer overzicht zouden willen hebben. Zodat ze zien waar de ruimte zit en wat er losgelaten kan worden. En die ruimte eindelijk weer voor zichzelf willen claimen.
 

Wil jij ook overzicht, ruimte en een plan voor een meer tijd voor jou?

Vraag dan nu een gratis (Skype) sessie aan. Laat mij je helpen. Ik bijt echt niet. Vraag maar aan de dames die je voor zijn gegaan ;).
 
Wat doe jij om jouw decembermaand overzichtelijk te houden?
 
Liefs, Claudia
 
PS: heb je vriendinnen, collega’s, nichtjes, zussen…. die je meer tijd voor zichzelf gunt, tag ze dan hieronder stuur dit bericht door!
Enne, like je de Facebookpagina al?

Razende Roeland op jacht naar Sinterklaascadeautjes

sinterklaascadeautjes Studio Claver Claudia Verhey

Vandaag op de to-do lijst; de laatste Sinterklaascadeautjes scoren. Een heet hangijzer vind ik dat ieder jaar weer. Want niets is erger dan wanneer je met volle overtuiging een cadeautje voor iemand hebt uitgezocht, op zijn of haar gezicht bij het uitpakken een soort van teleurstelling te bespeuren omdat het net niet was wat ze hadden verwacht of graag hadden gewild. Dat jij dan net het ‘Oh, goh, leuk, bedankt” cadeautje hebt meegenomen.

Natuurlijk zijn er ergere dingen.

Ik haal ook regelmatig alle kindertjes in Afrika erbij (“Je mag blij zijn dat je een cadeautje krijgt, de kindertjes in Afrika….”), als ik een ontevreden blik op de gezichtjes van mijn kinderen denk te zien. Ja hallo, ze mogen blij zijn dat ze wat krijgen toch? Het is niet zo dat ze tekort komen: iedereen die bij ons thuis komt en de uitpuilende speelgoedkisten ziet kan dat beamen.

sinterklaascadeautjes Studio Claver Claudia Verhey

Laatst dacht ik, hoe komt het dat ik soms zo allergisch reageer op dat ‘ondankbare’ gedrag?

Is dat, omdat het eigenlijk helemaal geen ondankbaar gedrag is, maar dat ik dat label er aan geef? Is dat, omdat ik me helemaal niet kan voorstellen dat je niet euforisch bent bij het krijgen van een bepaald cadeautje?

Als ik eerlijk ben, kan ik me daar namelijk alles bij voorstellen.

Niet meteen allemaal stoppen met cadeautjes geven ;), maar soms krijg je wel eens iets waarvan je denk, ja, leuk, maar wat moet ik er mee? Dat kunnen zelfs dingen zijn waar je zelf om hebt gevraagd. Ik zal het uitleggen.

 

Een paar jaar geleden was mijn man een paar weken voor mijn verjaardag aan het hengelen of ik ook een verlanglijstje had. Ja hoor, dat had ik wel. Ik ben een enorme liefhebber van koken, en als gevolg daarvan is mijn kookboeken verzameling ook wat uit de hand gelopen. Het nieuwe kookboek van Ottolenghi​ zou vlak voor mijn verjaardag uitkomen, en ik ben een absolute fan van die man, dus een cadeau verzinnen was niet zo moeilijk.

Manlief ‘verraste’ mij dus,

op de ochtend van mijn verjaardag met een kraaknieuw exemplaar van de nieuwe Ottolenghi. Prachtig! Maar hoe mooi het boek ook was, ik merkte dat ik niet superblij was. Hoe kon dat nou? Het kookboek oversteeg namelijk alle verwachtingen.

Maar een kookboek, daar wil je mee aan de slag.

Lekker de keuken in en experimenteren met die nieuwe gerechten. Ik had het echter zo druk, dat ik daar helemaal geen tijd voor had op dat moment. En wat heb je aan een kookboek als je het niet kan gebruiken? Wat ik eigenlijk had willen krijgen, was tijd. Tijd om te koken, tijd om te ontspannen.

Nu vinden jullie mij natuurlijk een ondankbaar kreng.

Dat mag, so be it. De reden dat ik jullie dit verhaal vertel is echter omdat ik wil laten zien dat je nog zo veel spullen kunt kopen (of krijgen), maar als je het je niet lukt om er tijd voor vrij te maken om ze te gebruiken, dan blijven je verlangens onbeantwoord. En dat gaat zich hoe dan ook, tegen je keren.

 

Als jij deze week de winkels induikt voor de laatste loodjes aan Sinterklaascadeautjes, vraag je dan eens af: wil ik spullen weggeven, of geef je mensen tijd om leuke dingen te doen?

Wil jij ook eindelijk tijd maken voor jezelf?

Boek dan een gratis sessie bij mij en ik geef je twee persoonlijke tips die meteen helpen.

 

Download hier je Gratis E-book!

 

 

Ik heb het zo ontiegelijk druk; ik heb alle tijd voor je

Een van mijn eerste managers zei dit altijd tegen mij als ik drentelend in zijn deuropening hing. Hij was een drukbezet man, straalde dat ook uit (niet altijd even positief, geef ik toe), en als startende professional die haar vaste contract nog maar moest proberen binnen te slepen, zocht ik steeds naar de balans tussen ‘in the picture’ blijven en hem niet te veel lastig vallen.
 

Ik heb deze quote altijd onthouden.

Want hij gaat eigenlijk altijd op. Tenzij je een vliegtuig moet halen, of je moet haasten naar je eigen trouwerij, is er eigenlijk geen enkel moment waarop je je prioriteiten niet opnieuw zou mogen overwegen.
 

Die to-do list, die heb je gisteren al gemaakt.

Met de dingen die je gisteren wist, met de ervaringen die je tot en met gisteren had opgedaan. En vandaag komen daar weer dingen bij. Weer nieuwe to-do’s, weer nieuwe ervaringen. Maar zijn je prioriteiten van gisteren eigenlijk nog wel je belangrijkste taken voor vandaag? Is wat gisteren het meest on top of mind was, vandaag nog wel van belang?
 

Misschien ben je van mening veranderd.

Omdat je er een nachtje over hebt geslapen. Misschien zijn de taken van vandaag niet haalbaar omdat je wordt ingehaald door een griepje, een onverwachte bezoeker of de aanhoudende regen (niet geheel onrealistisch op een dag als vandaag).
 

En misschien.

Heel misschien, waren de prioriteiten van gisteren op het moment dat je ze opschreef eigenlijk ook al helemaal geen prioriteit voor je. Stiekem wist je dat al, maar je schreef ze toch op.
 

Omdat je deze taak altijd op je neemt.

En er nog nooit over nagedacht hebt of iemand anders dat ook zou kunnen doen. Omdat het zo hoort. Omdat het van je wordt verwacht. Of omdat je het wel anders zou willen doen, maar je zou niet weten waar je dan moet beginnen.
 

Ik heb het vandaag ook mega druk.

Want regen, want lange to-do lijst omdat ik ingehaald ben door de griep, en omdat er dingen moeten gebeuren die zo horen.
 

Ik heb het vandaag zo druk; maar toch heb ik alle tijd voor je.

Want als jij verzuipt in wat hoort, wat jou inhaalt, en de dingen waar je blij van wordt van je to-do lijst kukelen, dan zet ik jou bovenaan mijn prioriteiten lijstje. Ik help jou om tijd te maken voor wat echt prioriteit zou moeten hebben; jijzelf.
App of mail me voor een gratis sessie, dan kijken we samen naar jouw to-do-lijst.
 
Zo. En dan ga ik nu eerst weer door de regen fietsen.
 
Pssst: Heb jij mijn gratis e-book al gelezen?
 

Over een blaffend zeehondje en ontvoerde tijd

Zeehondje

Ik heb een blaffend zeehondje in huis. Super cute, heel gezellig, maar een drieënhalf jarige die alles bij elkaar hoest (‘s nachts en overdag) fietst je plannen aardig in de wielen, kan ik je vertellen. 

Over het algemeen ben ik niet zo gestresst.

Maar als er zomaar een dag van mijn tijd gekaapt wordt, omdat die kleine meneer toch zo echt niet naar de opvang kan, dan schiet mijn cortisol level toch echt wel omhoog. Er moeten boodschappen gedaan, er moeten klussen af voor klanten, en oh, ik heb ook nog een belangrijk telefoontje tussen de middag. Niet handig en professioneel als daar zeehondjes doorheen blaffen.

Maar ja, hij is zo lamlendig zegt man, zo kan hij toch echt niet naar de opvang. Houd hem toch lekker thuis joh, zegt man, kan hij even bijkomen. En man vertrekt, met de open botervloot, vieze borden en halflege glazen nog op tafel. Doei!

Zeehondje

Lang leve de iPad

Dus. Dan maar proberen om zo veel mogelijk te doen met zeehondje erbij. Lang leve de iPad. Het is vandaag even niet anders.

Die iPad is bij lange na niet voldoende natuurlijk. Er moeten krentebollen gesmeerd, omgevallen bekers opgedweild, paracetamol naar binnen worden gemanipuleerd, geknuffeld. Het is een ziek jongetje, he, ik bedoel maar.

Gefrustreerd installeer ik me aan de keukentafel voor het gesprek met een klant. Ik had allang aan die wat grotere klus willen beginnen, maar als ik steeds onderbroken word schiet dat niet op. Dan nu eerst dat maar afhandelen, dan kan ik daarna snel aan de slag.

Het is elf uur, maar wie er ook belt, geen klant.

Ze had gezegd dat het 5 over kon worden, in verband met een aansluitende vergadering. Het wordt 5 over. En 10 over. Ik stuur haar een app:  geen antwoord. Kwart over. Twintig over. Ondertussen handel ik wat mailtjes af, maar ik word ook steeds kriegeliger. Het is namelijk niet zo dat ik de hele dag reikhalzend naar haar telefoontje zit uit te kijken, omdat ik de afleiding wel kan gebruiken.

Als ik net een nieuw berichtje zit te tikken, belt ze. Vijf over half 12 is het inmiddels. Mea culpa, het spijt me ontzettend, de vergadering liep uit en te moest ze nog even meedenken met een spoedje.

Ik hoor mezelf zeggen dat het niet geeft.

Dat dat soort dingen kunnen gebeuren, en ik vraag zelfs of het haar op dit moment nog wel past of dat ze misschien door moet. Het past haar wel, we praten een minuut of 20, en pas tegen het einde van het gesprek breng ik voorzichtig op dat we de volgende keer misschien moeten kijken naar een tijdstip wat ze echt opvolging  kan geven. Want ik heb het best een beetje druk, haha. Ze begrijpt het helemaal en belooft beterschap.

Want dat dit niet de eerste keer was dat dit me in het contact met haar overkwam, dat snap je zeker wel.

‘S Avonds zit ik voor een inhaal race achter de laptop.

Zeehondje en zijn zus liggen inmiddels lekker te ronken. Er donderen subiet wat kwartjes naar beneden. Hoeveel tijd er soms van je wordt weggekaapt. Hoeveel uren verloren gaan aan wachten, of inefficiënt werken. Hoe frustrerend dat is en hoe pissig ik daar eigenlijk van word. Ook al zeg ik dat ‘het niet geeft en dat nou eenmaal kan gebeuren’.

Het is makkelijk om met een beschuldigende vinger naar anderen te wijzen.  Naar manlief, die wel zijn oordeel geeft maar vervolgens de beslissing en uitvoering aan mij overlaat. Naar het zeehondje, wat aanhankelijker is dan normaal en waardoor zijn ‘ik heb er de KRACHT niet meer voor’ level omhoog gaat. Of naar mijn klant, die mij een half uur laat wachten, en dan vervolgens verwacht dat ik nog steeds in de startblokken zit om haar te woord te staan.

Er is er echter maar een naar wie ik zou moeten wijzen.

En dat is naar mezelf, in de spiegel. Want ik trek mijn bek niet open om in ieder geval te overleggen met manlief, wie er thuis blijft vandaag met het zeehondje. Ik ben niet duidelijk genoeg naar zeehondje, door wie ik me steeds net even te lang laat storen, voordat ik zeg dat hij even moet wachten tot mama klaar is met…. En mijn assertiviteit is bij mijn klant zo goed als helemaal verdwenen, die ik ver over mijn grenzen laat gaan als het gaat om het gebruik van mijn kostbare tijd.

Voor mij was het de bewustwording van de week. In mijn vorige baan nam ik in een training over ziekteverzuim het volgende in mij op: ziekte overkomt je, verzuim overleg je.

Dezelfde analogie gaat natuurlijk voor je eigen tijd, maar zeker die van een ander op.

Sommige situaties overkomen je, maar wat je er mee doet, dat bepaal je zelf. En als er een ander bij jouw tijd betrokken is, dan overleg je met elkaar.

Ik denk voortaan wel 3 keer na voordat ik weer roep ‘het geeft niks’.

Want het geeft namelijk wel. Jij bent de baas over jouw eigen tijd.

Hij is al zo kostbaar. Laat hem niet van je wegkapen.

Hoe is dit voor jou?

Herken je het dat je tijd wel eens wordt weggekaapt? Ik ben benieuwd hoe je daar mee omgaat.

 

 

 

 

 

Het mag er zijn: jij mag er zijn.

back to school

Zondagmiddag 20 augustus. Het is eindelijk gestopt met regenen, en we besluiten om nog een ijsje te halen. Omdat het de laatste dag van vakantie is, omdat het kan. Ik kijk naar mijn meiske van bijna 6, die ook haar vriendinnetje in de bakfiets heeft geladen. Ze genieten met volle teugen van hun ijsje, grenzeloos, alsof ze zich niet bewust zijn van de eindigheid der dingen. Ik zit daar maar, emotioneel incontinent te wezen. En dat is goed. 

Vroeger was alles blijer

Van het idee dat de zomervakantie is afgelopen, en dat ze morgen voor het eerst naar groep drie gaat, krijg ik het best een beetje benauwd. Op dat soort momenten kan het me overvallen, de blues, een weemoedig gevoel, af en toe zelfs een traan. Ik ben dol op de herfst, de winter, de overgang van de seizoenen, de start van een nieuwe periode, op het ontdekken van nieuwe dingen. Toch, als het moment dan daar is, krijg ik pijn in mijn buik van de gedachte dat dat ene mooie voorbij moet gaan om plaats te maken voor het ander. Een soort “vroeger was alles blijer” gevoel.

Ik ging op slot

Lang heb ik last gehad van het zogenaamde oester-effect: werd ik overvallen door de veranderingsblues, dan ging ik op slot. Mijn pokerface-modus ging aan, en al werd het me op de vrouw af gevraagd, ik liet vooral niet zien hoe ik me echt voelde. Het blues gevoel liet ik vooral niet toe; dingen veranderen nou eenmaal, mensen en situaties komen en gaan, het heeft geen zin daar over te sippen, dus deed ik dat ook niet. Het mocht er niet zijn, dat gevoel.

De dijk is gebroken!

Dat veranderde langzaam toen ik kinderen kreeg. De geboorte van mijn kinderen nam een stortvloed aan potentieel weemoedige ervaringen met zich mee: stoppen met borstvoeding, het wegdoen van babyspullen, afscheid nemen van de kinderopvang, slapen in een groter bed… Mijn onderbuik zwabberde er van heen en weer. In het begin nog ingehouden en ongecontroleerd, als een dijk waar een paar zwakke plekken in zitten, en waar het water met ferme kracht doorheen spuit op de plekken waar hij al is doorgebroken.

Dan, op een moment waarop je het niet verwacht, brokkelen de dijken in zijn geheel af. En ontstaat er, een soort rustige eb en vloed. Een getij, water dat heen en weer wast in golven, maar waarvan je weet dat het je niet meer zal overrompelen en doet denken dat je gaat verdrinken. Emoties, die, als je er eenmaal voor kiest ze toe te laten, verdrietig en prachtig tegelijk kunnen zijn.

Het mag er zijn: jij mag er zijn!

Ik heb mezelf aan moeten leren weemoedige en verdrietige, nare of boze gevoelens, er ook mogen zijn. Dat nare en blije emoties naast elkaar mogen bestaan, en dat dat klopt. Dat het goed is om dat naar buiten te laten, om het te laten zien; het geeft namelijk betekenis aan de dingen die gebeuren. Dat het niet betekent dat als je ergens verdrietig om bent, je het niet daarnaast ook mooi kan vinden wat er aankomt. Het leert mijn kinderen, maar ook mij, dat het oké is om (nieuwe) dingen spannend of lastig te vinden, maar dat dat gevoel ook weer over gaat. Het mag er zijn. Jij mag er zijn, met al die gevoelens, blij en verdrietig. Je hoeft het niet meer te verstoppen.

Het raam mag open.

back to school

 

 

 

Bron afbeelding: Pixabay.com